Tuesday, March 3, 2015

Ressama Dönüşen Kraliçe



Kraliçe olmak gibi bir derdim yok artık.
Ne gerek var?
Bir zamanlar varmış, doğru.
Ama şimdi, biçilmiş kaftanların sözüm ona şatafatlı kumaşlarını
Kesiyorum büyük bir keyifle.
Elimde kurşuni cesaret makası,
Parıldıyor bir özgürlük neferi gibi. 
Kırpık kumaş parçalarından yaptığım bu yeni elbise
Daha hafif, daha "ben; cuk oturuyor üzerime.
Coşkuyla eşlik eden kahkahalarımsa, bu dönüşüm senfonisinin en parlak notaları.
Maestrosu benim bu orkestranın.
Ahengi bozan, akoru bozuk kuşku enstrümanlarına yer yok artık.
Kadro değişti.
Varsa yoksa AŞKla duygulara refakat eden,
Umut, coşku ve mutluluk sazları tınlıyor en güzelinden. 

Ne büyük özgürlükmüş; 
Bunca zaman efendilik eden zihnin tacını almak elinden.
Yapay gürültülü düşünceleri
Değiştirmek gerçeğin sessizliğiyle.
Barışmak kendinle ve herkesle.
Sevmek kendini ve herkesi.
Teşekkür etmek tüm olan bitene.

Ohh ne hafifmiş insan aslında;
Her şeyi OLduğu gibi kabullenip devam edince.
Küsmeden kalıpları bertaraf edip, 
Yıkılmadan daha hızlı koşabildiğini görünce.

Ne güzelmiş be hayat; 
Her şeyde BİR'in sessiz tezahürünü HİSsedince.
ANLAMaya çalışarak zaman kaybetmeyince.
Geçip gitme eylemine GÜLmeyi ekleyince.
GÜLüp geçince yani.
Gözden değil, KALPten geçirince.

Demem o ki cancağızım,
Yaşam tuvalini istediğin renklerle donatmaktan korkmadığında,
Söyleneni değil, söylemek istediklerini hayata geçirmeye karar verdiğinde görebilirsin ancak;
O sıkıldığın, anlamsız gelen bayat hayat senaryosunun,
Özünde sürgün vermeye hazır taze bir YAŞAM olduğunu! 

YAŞAMak istiyorsan yani,
Hemen şimdi almalısın boya paletini eline. 
Çizmelisin istediğin renklerle içinden geleni.
Zira boya da sensin; resmettiğin de!

No comments:

Post a Comment