Wednesday, May 27, 2015

Ateş Böceği de Bir Yıldızdır.

Bu sefer ben bir şey demeyeyim istedim.
Tagore desin.

Özetle demiş ki:

Bırak kılıcı, kalkanı.
Korkulardan ördüğün bu kalın duvarları
Dikenleri, sert kabukları...

Olduğun gibi görün ki; yıldız olduğunu hatırla.
Ve yıldızsan şayet, parlamaktan geri kalma.
Seni bir ateş böceği sansalar da ;)

Buyrunuz. Şiirin Orjinali:

Düşünüyorum da,
Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.
Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
Cesaretsizliğimizin anlaşılması,
Korkularımızın paylaşılması
Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.
Kabuklarımızın altında
Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruzkalkanlarımızın ardında.
Hissedilmeden, el değmedensevgimizi göstermeden.
İstiridyelerdeniz minarelerimidyeler.
Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.
Sahi koruyor mu bu çatlamamış sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu, duygularımızıinançlarımızıbenliğimizi?
Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklikbu kabuk bize.?
Hissettiklerimizi gölgeliyoryansıtmıyor gerçek kimliğimizi,
Duyularımızı bastırıyorelele tutuşmamızı engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.
Ne çıkar ateş böceği sansalar beni.?

Belki en hoyrat yürek bile, ateş böceğinin o uçucumasumsevimli çocuksuluğuna 
el kaldırmaya kıyamaz?
Güçlü kapıların arkasına kilitlesem kendimikorkaklığımısevgi isteğimi
En insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsembu sert kabuğun ağırlığından kurtulup
bir kuş gibi uçacağım özgürce.
Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine.
da çözülecek belki samimi ve güvenliksizsilahsız biriyle göz göze gelince.
Oysa bir görebilsek bunukalmadı böyle insanlar demesek.
Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
Kırılmaktan korkmasak
İncinsek yaralansak.
Ne olur bir darbe daha alsak.
Yeniden açsak kendimiziatabilsek o kabuğu
Denesek
Risk alsak
Yanılsak
Farketmez

Tekrar tekrar bıkmadan denesek ve kucaklaşsak yenidentıpkı eskisi gibi.
Ne olduğunu anlayamadığımız o onbeş yıldan öncesi gibi.
zaman farkedeceğiz.
Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.
Neler biriktirdiğimizi,
Kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi
Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
Vakit azpaylaşmaksarılmak için.
Yaşadığımız coğrafya zorşartları ağır.
Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.
Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.
Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.
Sevgiye çok ihtiyacımız var.
Ufukta kar bir kış görünüyor.
Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.
Kırın o sert ağır kabuklarınızı.
Kurtulun bu yükten.
Korumuyor o kabuklaraksine zarar veriyor bize.
Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.
Hem hepimiz bir yıldızız.
Ne çıkar ateş böceği sansalar bizi.




No comments:

Post a Comment